Noc jest lodowata, lecz impreza płonie własnym światłem. W samym szczycie chaosu pojawia się on. Czy naprawdę wsiadł do pociągu jak wszyscy inni? To zagadka. Znany z enigmatyczności i nieprzewidywalności, budzi zarówno podziw, jak i respekt. Jedni twierdzą, że widzieli go na dachu wagonu, inni — że był tam od początku, z tym chytrym uśmiechem i niebezpiecznie perfekcyjnym wyglądem. Jedno jest pewne: Le Male Elixir nie przybywa po prostu — on zstępuje.

Niesamowicie magnetyczny, przesuwa się przez tłum, jakby był jego panem. Ludzie szepczą jego imię i podążają za jego zapachem. Gdziekolwiek się pojawia, chłód jest ostrzejszy niż sama zima. Jego aromat pozostawia ślad, który jednocześnie chłodzi i rozpala. Świeża, zmysłowa lawenda otwiera spektakl urokiem zwiastującym jego nadejście. Potem wkracza ognista fasolka tonka, delikatnie muskająca skórę, a na końcu rozlewa się kremowy, uzależniający benzoes, stapiając się z nocą w niezapomnianą aurę.